A teraz przyjrzyjmy się danym CleverView respondenta, który skarży się na przewlekłe zmęczenie (Rys. 3.25).
Rys. 3.25. Strona „Dziedzina Cardio” respondenta (Przykład 3)
Jakość zapisu? Są problemy (Rys. 3.25): odcinek zniekształcenia zapisu podczas ostatniego testu wyróżniono owalem pionowym, a pojedyncze zniekształcenia na etapach odpoczynku i tablic Schulte wyróżniono owalem poziomym. Szczegółowa analiza wykazała, że te problematyczne odcinki zapisu nie mają istotnego wpływu na ogólny obraz.
Dla przejrzystości przedstawmy KIG na osobnym rysunku i oznaczmy strefy naszej uwagi (Rys. 2.26): 1 – podczas kontrolowanego wolnego oddychania wyraźnie widoczne są fale wysokoamplitudowe arytmii oddechowej; 2 – ruchoma reakcja na początek kolejnych testów psychometrycznych z przesunięciem tętna w stronę tachykardii (do 100 uderzeń/min); 3 – podczas proponowanych okresów odpoczynku odnotowuje się powrót do wolniejszego rytmu skurczów serca (do 70 uderzeń/min); 4 – reakcja rytmu serca podczas ostatniego testu jest podobna do opisanej na początku tego rozdziału (patrz Rys. 3.2).
Rys. 3.26. KIG respondenta nadający się do analizy (Przykład 3).
Uwaga: a – element strony „Dziedzina czasu” opisujący etapy badania w Stressonice.
1. Wolne oddychanie, zwłaszcza z zamkniętymi oczami (Rys. 3.27), dokładnie odpowiada ustalonemu rytmowi. Kształt KIG podczas arytmii oddechowej (Rys. 3.27a) oraz wykres rozrzutu (Rys. 3.27c) są bliskie optymalnym.
Rys. 3.27. Etap „BreathCE” respondenta (Przykład 2): a – kardiointerwałogram; b – spektrogram; c – wykres rozrzutu
2. Ruchliwość procesów nerwowych, zgodnie z raportem (Rys. 3.28b), jest wysoka, co podkreśla reakcja autonomiczna na początek testów poznawczych oraz zidentyfikowany styl poznawczy (Rys. 3.28a). Jednocześnie wydajność pracy jest powyżej średniej (Rys. 3.28c).
Rys. 3.28. Wykresy z raportu (Przykład 3): a – diagram stylu poznawczego; b – ruchliwość układu nerwowego; c – wydajność pracy; d – wskaźnik wysiłku wolicjonalnego
3. Podczas okresów odpoczynku tętno maleje, co ilustruje średni poziom KIG (Rys. 2.29a). Strzałki (Rys. 2.29a,c) wskazują odcinki z załamkami R, które nie zostały rozpoznane (patrz komentarze do Rys. 3.25 i Rys. 3.5), co jednak w niewielkim stopniu wpływa na ogólne tło krzywej kardiointerwałogramu. Jednocześnie zarówno na samym KIG, jak i na spektrogramie w postaci wyraźnego piku, można zauważyć oznaki arytmii oddechowej (Rys. 3.29b).
Rys. 3.29. Etap „Koster1” respondenta (Przykład 3): a – kardiointerwałogram; b – spektrogram; c – wykres rozrzutu
4. Wysoki wskaźnik wysiłku wolicjonalnego (Rys. 3.28d) wskazuje, że mimo oznak zmęczenia obserwowanych podczas ostatniego testu, respondent jest w stanie skoncentrować się na powierzonym zadaniu i doprowadzić je do końca.
Powstaje wrażenie, że respondent nie znajduje się w stanie przewlekłego stresu. Potwierdzają to również informacje z Rozdziału 3 raportu (Rys. 3.30 i 3.28a).
Rys. 3.30. Diagramy z Rozdziału 3 raportu (Przykład 3): a – funkcjonalny typ wsparcia wydajności; b – stany funkcjonalne respondenta w trakcie wykonywania zadań testowych
Wyciągnięte przez nas wnioski nie oznaczają jednak wcale, że respondent nie powinien skarżyć się na zmęczenie. Możemy jedynie przypuszczać, że przyczyną tych skarg nie jest stan przewlekłego stresu. Możliwe, że taki typ reakcji na stresor, przy stosunkowo niskiej sile układu nerwowego (zgodnie z raportem), pod „naciskiem” wysiłków wolicjonalnych, prowadzi do krótkotrwałych, lecz częstych stanów zmęczenia. Ponadto, oprócz przewlekłego stresu, istnieje wiele innych przyczyn, które mogą wywoływać takie odczucie. Trzeba się tym zająć. Ale to już problem wykraczający poza zakres niniejszego podręcznika.
