Sektor 6 domyślnie wyświetla spektrogram dynamiki odstępów RR dla całego okresu badania (rys. 2.20). Spektrogram to graficzna reprezentacja przeprowadzonej analizy widmowej sekwencji odstępów RR. Patrząc na CIG (rys. 2.18), widać, że wartości odstępów RR fluktuują, a sam CIG składa się zarówno z szybkich, jak i wolnych oscylacji. Analiza widmowa pozwala określić, które częstotliwości mają największy udział w kształcie kardiointerwałogramu. Wszystkie możliwe częstotliwości (patrz pozioma skala na rys. 2.20) mieszczą się w zakresie od 0 do 0,5 Herca (Hz). Klasycznie wyróżnia się: zakres bardzo niskich częstotliwości, czyli VLF (do 0,04 Hz), zakres niskich częstotliwości, czyli LF (od 0,04 Hz do 0,15 Hz), oraz zakres wysokich częstotliwości, czyli HF (powyżej 0,15 Hz). Analiza widmowa jest najbardziej informatywna, gdy czas trwania zapisu EKG w określonym stanie stacjonarnym wynosi 5 minut lub więcej.
Ze względu na warunki testowania w Stressonika zapisy są krótkie. Dlatego w sektorze 6 digitalizowane są jedynie zakresy niskich (LF) i wysokich (HF) częstotliwości oraz ich stosunek (rys. 2.20).
Rysunek 2.21. Spektrogram dynamiki odstępów RR dla etapu „BreathOE”
Przypominamy, że praca w sektorze 6 jest powiązana z pracą w sektorze 1; na przykład aktywowanie etapu „BreathOE” w sektorze 1 spowoduje przeliczenie spektrogramu tylko dla tego etapu (rys. 2.3). Przyjrzyjmy się bliżej otrzymanemu spektrogramowi (rys. 2.21).
Rysunek 2.21. Spektrogram dynamiki odstępów RR dla etapu „BreathOE”
Zwracamy uwagę na fakt, że spektrogram wykazuje niewielką przewagę zakresu niskich częstotliwości (52,49%), co znalazło odzwierciedlenie również w stosunku LF/HF (jest on większy niż 1). Za pomocą funkcji „Data Tips” zaznaczmy szczyt na spektrogramie: częstotliwość – 0,107 Hz (czyli 6,4 na minutę); amplituda – 0,862 ms2. A teraz spójrzmy na rys. 2.19a. Tak wygląda sekwencja odstępów RR, na podstawie której zbudowano ten spektrogram. Jak pamiętamy, jest to związane z zadaniem wolnego (6 ruchów oddechowych na minutę), rytmicznego, narzuconego oddychania z otwartymi oczami. Idealne wykonanie tego testu przybrałoby postać wysokoamplitudowej, przypominającej sinusoidę krzywej CIG z 6 falami. Wykres CIG przedstawiony na rys. 2.19a przypomina taką krzywą jedynie bardzo z grubsza, co potwierdza analiza widmowa: umiarkowana przewaga LF, charakterystyka częstotliwościowa szczytu na spektrogramie nieco odbiega od częstotliwości narzuconego rytmu (0,1 Hz), a amplituda szczytu jest mniejsza niż 1.
Ten przykład również służy wyłącznie zapoznaniu się ze stroną „Cardio domain”. Szczegóły i specyfikę omówimy w następnym rozdziale.
W lewym górnym rogu sektora 6 znajduje się okno, które pozwala zastąpić spektrogram histogramem kątów na wykresie rozrzutu znajdującym się w sektorze 7. Aby to zrobić, należy aktywować listę wyboru obrazu w sektorze 6: FFT (szybka transformata Fouriera) – aby wybrać spektrogram; „angles” – aby wybrać histogram kątów (rys. 2.22a). Domyślnie w sektorze wyświetlany jest spektrogram; jeśli wybierzemy „angles”, wyświetlany jest histogram (rys. 2.22b). Krok naszego histogramu wynosi 10°, a wysokość słupka odpowiada liczbie kątów zarejestrowanych w danym przedziale (rys. 2.22c: przedział 20-30° – 1 kąt, 80-90° – 9). Histogram wyraźnie pokazuje, które kąty występowały częściej na etapie aktywowanym w sektorze 1 (rys. 2.3b). Na rys. 2.22b wyraźnie widać, że podczas etapu „BreathOE” występowało więcej kątów przekraczających 90°. Uważa się, że przy aktywacji układu współczulnego gęstość histogramu przesuwa się w lewo, czyli w stronę kątów ostrych.
Rysunek 2.22. Etapy przechodzenia od spektrogramu do histogramu kątów na wykresie rozrzutu (wyjaśnienia w tekście).
To podejście do oceny HRV jest jedną z metod geometrycznych.
